wegwijs

Inzet van dwang in de psychiatrische zorg is bij wet omschreven maar omstreden. Een interventie is bij de ene patiënt cruciaal, bij een andere patiënt te vermijden: een goede inschatting is relevant in medisch en psychosociaal opzicht maar ook een kwestie van ethiek.

Veel hangt af van een afgewogen organisatie van de zorgpraktijk, met documentatie en evaluatie als basis voor efficiënte, patiëntgerichte zorg. Dwangreductie is cruciaal om de zorg beter af te stemmen op patiënten- en mensenrechten. Autonomie, waardigheid en vrijwilligheid vormen het vertrekpunt in de omgang met patiënten.

Wetenschappelijk onderzoek wijst al decennialang op de-escalatie en dwangreductie als aangewezen strategiëen voor de klinische intensieve zorg. Voldoende praktijkvoorbeelden tonen aan dat afzondering en fixatie op de spoeddienst en bij een opname optimaal kunnen worden ingezet zonder de veiligheid van patiënt, medepatiënten en personeel uit het oog te verliezen.

Terughoudend gebruik van dwangmiddelen beperkt ongewenste effecten bij patiënten en hun naasten, vergroot professionele voldoening bij zorgverleners en creëert ruimte voor doelgericht én ethisch verantwoord handelen.